1. Tego wczesnego, słonecznego ranka nic nie zapowiadało dramatycznych wydarzeń, jakie miały się rozegrać już za parę godzin. Hanka kliknęła send, wysyłając poprawiony tekst do autora (hmmm… po wszystkich korektach, które musiała wprowadzić, autorem chyba była już ona sama) i z westchnieniem ulgi sięgnęła po filiżankę z dawno już wystygłą kawą.
– Uff – przeciągnęła się, prostując obolałe od długotrwałego pisania ramiona. – O Santa Petronela, dobrze, że te wybory już niebawem, bo chybabym wpadła w paranoję. I tak mam poczucie rozdwojenia (rozdwojenia?? haha!!) jaźni. Ale okay, konto pęcznieje – dzisiaj sprawdzała – zafunduję sobie mały urlopik. Żadnych komputerów, żadnych telefonów, nawet nie sprawdzę, kto wygrał! Słyszycie, Rudzielce? – mrugnęła do wylegujących się na tarasie kocicy i jamnika. Zapaliła papierosa i zaciągając się z przyjemnością, planowała dzisiejszy wieczór.
Leon. Wystarczyło, że o nim pomyślała, a jej ciało przechodził dreszcz. Puls przyśpieszał, a kobiecość… a kobiecość… dość powiedzieć, że nigdy na żadnego mężczyznę Hanka nie reagowała w ten sposób.
Ossss… marzenia przerwał ostry dzwonek służbowego, jak go żartobliwie nazywała, iPhona. Który to znowu, cholera!! – sprawdzała na wyświetlaczu. (Swoją drogą muszę wreszcie dopasować dzwonki do osób). A, to ten. Znowu? – machnęła zrezygnowana ręką.
– Pani Hanko! Błagam! Na wczoraj, na już, na natychmiast!!! Mam spotkanie z elektoratem! No przecież nie powiem tego samego, co wczoraj w Michałowicach. Tu, w Krakowie, jednak musi być bardziej „Ę Ą”. Płacę podwójnie! Potrójnie! – szybko poprawił, nie słysząc żadnej odpowiedzi. – I podeślę samochód z kierowcą na dzisiejsze popołudnie i wieczór do Pani dyspozycji. I na jutro też!!!
– Dobra – to przeważyło o decyzji. – Dam znać, gdzie i o której ma podjechać, bo przecież sam Pan rozumie, że nie pod dom. Tekst będzie gotowy za jakieś cztery godzinki. Teraz muszę iść na spacer z moimi zwierzakami, ale po powrocie natychmiast biorę się do pracy.
– Rączki całuję, Pani Haneczko, wiedziałem, że na Panią można liczyć! Polecam się łaskawej pamięci!! – przymilał się obłudnie, wiedząc, że nie raz i nie dwa ratowała mu tyłek w podobnej sytuacji. I że niejednokrotnie jeszcze będzie potrzebował jej pomocy.
Zajmowała się bowiem Hanna swego rodzaju scriptdoctoringiem, bardzo specyficzną odmianą scriptdoctoringu. Specyficzną, jako że były to teksty polityczne. Teksty posłów wszelkich partii i frakcji parlamentarnych, teksty radnych, kiedyś nawet opracowywała przemówienie wiceministra, które miał wygłosić na spotkaniu ze swoim etiopskim odpowiednikiem, członkiem Ethiopian People’s Revolutionary Democratic Front.
Dostawała mailem tzw. surówki, często konspekt, plan tylko, czy wręcz – od bardziej leniwych – wypunktowane zaledwie główne założenia planowanej wypowiedzi. Oddawała perfekcyjnie zredagowany tekst, z mocno zaznaczonymi znakami przestankowymi, a nawet z uwydatnionymi – na kolorowo, odkąd jeden z „autorów” przeczytał to głośno – miejscami, w których należy wziąć oddech, zawiesić głos, by dobrze wybrzmiało poprzednie zdanie, czy też by dać czas słuchającym na spodziewaną reakcję.
Absolutna dyskrecja, poparta niejednokrotnie podpisaniem stosownego, acz nie całkiem oficjalnego zobowiązania, niezawodna punktualność i swego rodzaju lekkość wypowiedzi, przy niesamowitej, kameleonicznej wręcz zdolności do mentalnego wchodzenia w skórę kolejnych zleceniodawców, powodowały, że nie mogła narzekać na brak pracy. A co za tym idzie – dzięki temu mogła sobie pozwolić na w miarę stabilną egzystencję.
Prawdę mówiąc, lwią część zarobionych pieniędzy wydawała nie na siebie, a na swoje zwierzęta, ale wcale sobie przez to nie krzywdowała. Kocica i jamnik były parą wspaniałych kompanów, a olbrzymie terrarium z jaszczurkami – jej duma i hobby od wielu lat – stanowiło niebanalną dekorację mieszkania. Tylko pani Elcia, gosposia „na przychodne”, podskakiwała za każdym razem, kiedy Bazyli, samiec bazyliszka płatkogłowego, zsuwał się z gałęzi do obszernego basenu, czyniąc przy tym niemiłosierny hałas. Zawsze potem biegł do którejś ze swoich samiczek na krótkie zaloty.

2. Gdzie ja jestem? Skąd się tu wzięłam? I to migające światło… czy to pulsuje w mojej głowie? Oddychaj, oddychaj głęboko…
Nic nie pamiętam… Przecież byłam na spacerze z rudą bandą, wróciłam do domu? Tak, otwierałam maila od… od kogo był ten mail? Nie pamiętam. Miałam wieczorem spotkać się z Leonem. Z Leonem?? Nie pamiętam. Nic nie pamiętam!!!!
Coraz bardziej przerażona Hanka nerwowo rozglądała się wokoło. Przestronny, ze smakiem urządzony pokój. Dwa okna z zamkniętymi okiennicami. Duże biurko z zieloną lampą. Dwa fotele. Szafa i komoda. Na komodzie kryształowy flakon z ciemnoróżową różą i przepiękna, oprawiona w srebrne niello szczotka do włosów. Biblioteczka. W rogu, oddzielone parawanem, łóżko, obok kabina prysznicowa i toaleta. I kącik kuchenny z dobrze zaopatrzoną lodówką.
– Szkoda, że nie ma alkoholu – pomyślała – bo jak nie piję, to teraz chętnie bym sobie chlapnęła.
Z ulgą zauważyła na jednym z foteli swoją torebkę. Telefon? – nerwowo przeszukała kieszonki. Telefon jest, ale zasięgu nie ma. Lista kontaktów usunięta, wszystkie zdjęcia także! O co, do cholery, tu chodzi!!!

3. Przemarznięta, obudziła się dygocząc w lodowatej wodzie. Purpurowe płatki róży damasceńskiej, które lubiła dorzucać do kąpieli, wyglądały jak skrzepłe krople krwi.
WTF?? – na brzegu wanny, paląc cygaretkę, przysiadł elegancki mężczyzna w typie lekko przechodzonego Jeana Marais, z okresu jego najbliższej zażyłości z Jeanem Cocteau.
– Kim ty, kurwa, jesteś, i co tu, kurwa, robisz??
– Cii, dziecinko, ciii. Uspokój się. Jakkolwiek pewnie mi nie uwierzysz, to jestem twoim ojcem. Zrozum mnie dobrze – ciągnął dalej, zanim zdążyła, oniemiała, wydobyć z siebie jakiekolwiek słowo protestu. – Jestem twoim stwórcą, autorem, napisałem cię, wymyśliłem. Ergo – jestem twoim ojcem.
– Co ty opowiadasz, człowieku! – prysnęła wodą na gors jego śnieżnobiałej koszuli. – Nie wierzę w ani jedno twoje słowo!
– Uwierz, dziecinko, uwierz. Wszystko, co robisz, kim jesteś, wszystko, co ciebie dotyczy, zależy ode mnie. Od mojego kaprysu, od nastroju, od weny, od pomysłu na ciebie.
– Ale…
– Ale – przerwał jej wpół zdania – ale właśnie teraz nie mam żadnego pomysłu, wena mnie opuściła, zatem poczekasz w tej wodzie (możesz dolać trochę gorącej), dopóki coś mi nie wpadnie do głowy.
– Ale…
CIEMNOŚĆ
JASNOŚĆ
Co za sen! – energicznie osuszała wychłodzone ciało szorstkim ręcznikiem. Co za sen!!
CIEMNOŚĆ
JASNOŚĆ
Jaka ta woda zimna.
CIEMNOŚĆ.

4. Hanka gwałtownie zaczerpnęła powietrza, jakby dopiero co wypłynęła na powierzchnię. Wokół niej nie było już kafelków, wanny ani purpurowych płatków róży damasceńskiej. Nie było też eleganckiego mężczyzny z cygaretką.
Zamiast tego uderzył ją chłód – przenikliwy, pachnący wilgotnym kamieniem, wiekowym kurzem i stopionym woskiem.
Siedziała na twardej, kamiennej posadzce, opierając się plecami o surową, masywną kolumnę. Nad sobą widziała niskie, półkoliste sklepienie krzyżowe. Styl romański. Architektura tak ciężka i toporna, że niemal przygniatała do ziemi. Gdzieś z góry, przez wąskie okno sączyło się blade światło, jednak tutaj, w dole, panował półmrok rozpraszany jedynie przez kilkanaście grubych świec.
Wtedy to usłyszała.
Najpierw był to tylko niski, monotonny pomruk, który wzięła za szum w uszach lub pulsującą krew. …ora pro nobis… Szepty zlewały się w jeden monotonny, hipnotyzujący szmer. Hanka zamarła. Instynktownie zaczęła analizować rytm i akcentowanie słów.
Wokół ołtarza, w centralnej części podziemnej kaplicy, stała grupa kilkunastu mężczyzn. Wszyscy byli ubrani w ciężkie, ciemne habity z głęboko naciągniętymi kapturami, które całkowicie skrywały ich twarze. Stali nieruchomo, z dłońmi schowanymi w szerokich rękawach.
…ora pro nobis peccatoribus…
Szept zaczął narastać. Każde kolejne słowo stawało się wyraźniejsze, twardsze. Złowieszcza łacina odbijała się echem od surowych, kamiennych murów. Hanka poczuła, jak włoski jeżą jej się na karku. Tęskniła za swoim tarasem, za pyskatym jamnikiem, za Leonem, a nawet za obłudnym politykiem błagającym o tekst. Wszystko było lepsze niż ta klaustrofobiczna pułapka na pograniczu Austrii i Niemiec – bo jakiś wewnętrzny kompas, którego sama nie rozumiała, podpowiadał jej dokładnie, gdzie się znajduje.
Jej mózg, wyszkolony w rozbijaniu każdej wypowiedzi na czynniki pierwsze, wychwycił jednak coś głęboko niepokojącego. To nie jest łacina kościelna – pomyślała z nagłym, lodowatym błyskiem jasności. To nawet nie jest tradycyjna litania. Słowa były twarde, gardłowe, kaleczyły powietrze w sposób, w jaki żaden język liturgiczny nie powinien. Ci mnisi(?) nie modlili się o zbawienie. Oni coś zapętlali, jakby powtarzali zakorzeniony w podświadomości skrypt polityczny, wyprany z jakichkolwiek emocji. To była czysta, surowa socjotechnika, tylko ubrana w średniowieczny sztafaż.
– ORA PRO NOBIS PECCATORIBUS!
Głosy zakapturzonych mężczyzn przeszły w potężny, gardłowy śpiew, który wstrząsnął posadzką. Narastający ryk modlitwy uderzył w Hankę fizyczną wręcz siłą. W tym samym momencie najwyższy z mężczyzn uniósł dłonie, a blask świec odbił się od trzymanego przez niego przedmiotu.
Hanka wstrzymała oddech. W jego ręku lśniła przepiękna, oprawiona w srebrne niello szczotka do włosów – dokładnie ta sama, którą widziała wcześniej na komodzie.
– Stwórco, usłysz –zainkantował basowy głos, przechodząc nagle na czystą, nienaganną polszczyznę.
W tym momencie potężny śpiew urwał się gwałtownie. Dokładnie tam, gdzie Hanka – zupełnie mechanicznie – postawiłaby w tekście czerwony znacznik na głęboki oddech.
W krypcie zapadła cisza tak absolutna, że słyszała bicie własnego serca. Najwyższy z mężczyzn, trzymający srebrną szczotkę, powoli odwrócił się w jej stronę. Kaptur opadł na ramiona.
Hanka oparła się mocniej o kolumnę, gotowa na widok potwora, demona albo faceta z cygaretką. Ale postać, która na nią patrzyła, była znacznie gorsza.
Z głębi materiału wyłoniła się twarz krakowskiego polityka – tego samego, który zaledwie kilka godzin temu błagał ją przez telefon o tekst „bardziej Ę-Ą” i obiecywał potrójną stawkę. Tyle, że jego oczy były całkowicie czarne, pozbawione białek, a na ustach błąkał się ten sam obłudny, przymilny uśmiech.
– Pani Haneczko… – jego głos nie pasował do tego surowego miejsca. Był gładki, radiowy, skrojony pod wieczorny serwis informacyjny. – A myślałem, że na Panią można liczyć. Spóźnia się Pani. A elektorat czeka …
Mężczyźni w habitach ruszyli synchronicznie w jej stronę. Ich bose stopy nie wydawały żadnego dźwięku na kamiennej posadzce.
Hanka instynktownie sięgnęła dłonią do boku, szukając torebki, iPhona, czegokolwiek, co łączyło ją z rzeczywistością, w której jamnik i kocica wylegiwali się na słonecznym tarasie. Nic. Tylko szorstki materiał sukna i zimny kamień.
– Kim jesteście? – wykrztusiła, ale jej głos brzmiał słabo, jakby to miejsce natychmiast pożerało każdy dźwięk niewpisany do oficjalnego protokołu.
Polityk podszedł bliżej. W świetle topniejących świec Hanka zauważyła, że w dłoniach trzyma coś, co wyglądało jak starożytny pergamin, ale tekst pulsował jaskrawym, zielonym światłem – dokładnie takim samym, jakie rzucała lampka na biurku w pokoju z zamkniętymi okiennicami.
– Jesteśmy Twoim następnym zleceniem, Haneczko – szepnął polityk, pochylając się nad nią tak blisko, że poczuła zapach drogich perfum zmieszanych z woskiem i wilgocią. – Albo napiszesz nam to przemówienie, albo autor z cygaretką dopisze tu scenę, która bardzo ci się nie spodoba. Wybieraj. Czas ucieka, a referendum już jutro.
W tym samym momencie z góry, z biforium, zamiast bladego światła, zaczął sączyć się gęsty, purpurowy dym. Pachniał płatkami róż damasceńskich i przepaloną elektroniką.

5. Hanka zacisnęła mocno powieki, spodziewając się najgorszego.
Trzy, dwa, jeden, oddech… – odliczała w myślach.
Gdy otworzyła oczy, kamienne kolumny romańskiej krypty zniknęły. Nie było czarnookich mnichów ani zapachu topionego wosku. Siedziała na niewiarygodnie miękkiej, skórzanej kanapie. Wokół niej panował kojący spokój, przerywany jedynie ledwo słyszalnym, luksusowym mruczeniem potężnego silnika.
Hanka nerwowo zaczerpnęła powietrza. Siedziała w głębi przedłużanej limuzyny o przyciemnianych szybach. Przez szklaną, dźwiękoszczelną przegrodę widziała plecy kierowcy w nienagannie skrojonym garniturze i czapce z daszkiem. Mężczyzna prowadził auto z mechaniczną, niemal nieludzką precyzją.
– Co za nieludzki rollercoaster… – wymamrotała pod nosem, dotykając swoich policzków. Były ciepłe. Nie było na nich śladu lodowatej wody z wanny ani piwnicznego chłodu.
Rozejrzała się po wnętrzu. Obok niej, w specjalnym uchwycie, tkwiła otwarta butelka Veuve Clicquot, z której wciąż ulatniały się bąbelki. Tuż obok, na zamszowej podstawce, spoczywał jej iPhone.
Hanka capnęła go, jakby od tego zależało jej życie. Wyświetlacz rozbłysnął. Zasięg: pełny. Lista kontaktów: nienaruszona. Godzina? Minęły dokładnie cztery godziny od porannej rozmowy z politykiem.
Nagle ekran rozświetlił się ponownie, a telefon zawibrował w jej dłoni. To był on. Ten sam krakowski polityk. Hanka odebrała, zanim zdążyła pomyśleć.
– Pani Haneczko! Moje złoto! – z głośnika dobiegł ten sam, gładki, radiowy głos, ale teraz brzmiał całkowicie normalnie, bez tej upiornej, czarnej głębi z jej wizji. – Mój człowiek meldował, że odebrał Panią z Olszy. Jak tam tekst? Udało się nanieść te poprawki ? Jedziemy prosto na spotkanie, muszę mieć to w ręku!
Hanka poczuła dreszcz gęsiej skórki .Spojrzała na swoje kolana. Leżał na nich elegancki, skórzany folder. Otworzyła go drżącymi palcami. W środku znajdowały się idealnie wydrukowane kartki z przemówieniem. Znała ten układ – to była jej robota. Zielone akcenty na pauzy, czerwone na głęboki oddech.
Zaczęła czytać pierwszy akapit. Słowa były idealne, ale im dalej błądziła wzrokiem, tym bardziej żołądek podchodził jej do gardła.
W połowie drugiej strony, idealnie wkomponowane w polityczne frazesy o budżecie i drogach, zaczęły pojawiać się dziwne, twarde sformułowania. …ora pro nobis… Nie były napisane łaciną. Były ukryte w akronimach i pierwszych literach kolejnych zdań. Tworzyły ten sam, pierwotny skrypt, który słyszała w podziemnej kaplicy.
– Pani Haneczko? Halo? Jest tam Pani? – dopytywał niecierpliwie polityk. – Bo kierowca mówi, że zaraz skręcacie w Basztową. Wszystko gra z tym tekstem?
Hanka spojrzała w lusterko wsteczne. Kierowca uniósł wzrok. Przez ułamek sekundy, w odbiciu lustrzanym, jego oczy wydały się jej całkowicie, smoliście czarne. A może to był tylko cień rzucany przez daszek czapki?
Zanim Hanka zdążyła odpowiedzieć politykowi, jej telefon wydał z siebie zupełnie inny dźwięk. Cichy, niski, pulsujący sygnał – jedyny dzwonek, który przypisała do konkretnej osoby.
Leon.
– Proszę wybaczyć, oddzwonię za minutę, mam drugie połączenie! – rzuciła szybko i nie czekając na protesty, przełączyła rozmowę.
– Leon? Bogu dzięki… – wykrztusiła, a jej głos zadrżał tak mocno, że sama ledwo go poznała. Przyciskała aparat do ucha, jakby był jedyną kotwicą trzymającą ją przy zdrowych zmysłach.
– Hanka? Gdzie ty jesteś? – w słuchawce odezwał się niski, aksamitny głos Leona, ale nie było w nim zwykłego, uwodzicielskiego luzu. Był napięty, wręcz alarmujący. – Byłem u ciebie w domu. Drzwi otwarte, nikogo nie ma. Zwierzęta są zamknięte w terrariach i klatkach, ale… Hanka, o co tu do cholery chodzi?!
– Co? Jak to zamknięte? Przecież jamnik i kocica były na tarasie, a ja… ja jestem w samochodzie. W limuzynie od tego krakowskiego polityka, jadę na Karmelicką …
– Hanka, słuchaj mnie uważnie! – przerwał jej gwałtownie, a w jego głosie pojawiła się nuta paniki. – Przed chwilą rozmawiałem z panią Elcią, która twierdzi, że wyszłaś na pole z Rudzielcami cztery godziny temu i nie wróciłaś!
Hanka zamarła. Spojrzała na swoje dłonie – wciąż trzymały skórzany folder z tekstem pełnym ukrytych, demonicznych inkantacji. Spojrzała przed siebie. Plecy kierowcy w nienagannym garniturze były nieruchome. Samochód sunął bezszelestnie, a za przyciemnianymi szybami przemykały rozmyte kształty krakowskich kamienic.
– Leon, to niemożliwe… Ja tu siedzę. Czuję skórę na fotelach. Piję szampana… – wyszeptała, tracąc grunt pod nogami.
– Nie pij tego! – krzyknął Leon, a w tle jego głosu Hanka usłyszała dziwny, metaliczny szum, jakby zakłócenia radiowe. – Znalazłem coś na twoim biurku. Twój komputer jest włączony. Hanka… ktoś włamał się na twoje konto. Ktoś wysłał ten tekst do druku w twoim imieniu, ale to nie ty go pisałaś. Na ekranie wyświetla się tylko jedno zdanie, w kółko, tysiące razy: „Autor z cygaretką nie lubi, gdy postacie zmieniają scenariusz”. Hanka, słyszysz mnie?! Uciekaj stamtąd! Nie wiem, gdzie jesteś, ale to nie jest…
Sygnał gwałtownie urwał się, zastąpiony głośnym, suchym trzaskiem.
W tym samym momencie limuzyna ostro zahamowała. Blokada zamków w drzwiach ustąpiła z głośnym, metalicznym kliknięciem. Przegroda między tylnym siedzeniem a kierowcą powoli zjechała w dół.
Kierowca nie odwrócił się. Wyciągnął jedynie rękę w bok i wcisnął przycisk zapalniczki samochodowej. Po chwili wyciągnął ją, rozżarzoną do czerwoności, i odpalił od niej długą, elegancką cygaretkę. W lusterku wstecznym Hanka zobaczyła jego oczy. Były całkowicie normalne, ludzkie, ale błąkał się w nich ten sam sardoniczny uśmiech, który widziała w łazience pełnej róż damasceńskich.
– Dojechaliśmy na miejsce, dziecinko – powiedział niski, znajomy głos . – Jutro referendum. Wysiadasz, czy dopisujemy kolejny rozdział?

6. Hanka uświadomiła sobie, że słowa Leona o włączonym komputerze to klucz do wszystkiego. Skoro cała rzeczywistość to skrypt pisany w pętli przez sztuczną inteligencję lub szalonego programistę, to ten system musi mieć swój punkt krytyczny. Każdy program można zawiesić. Każdy tekst można zepsuć błędami krytycznymi.
Hanka otworzyła skórzany folder , wyciągnęła z etui długopis i zaczęła chaotycznie wstawiać pomiędzy wersy losowe znaki, znane z kodowania stron internetowych:
, [ERROR], 404, {DELETE ALL}. Zaczęła czytać te techniczne błędy na głos, łamiąc narzucony rytm i akcentowanie opowieści.
Reakcja była natychmiastowa. Luksusowa limuzyna zaczęła rwać się na pojedyncze, migające piksele. Krakowskie kamienice za oknem rozpadły się, zamieniając w kaskady zielonych linijek kodu. Autor upuścił cygaretkę i zaczął przeraźliwie charczeć, tracąc ludzką formę i rozmywając się w cyfrowym szumie. Świat wokół niej dosłownie „crashował”.
– Wyjście z systemu… – wyszeptała Hanka, zamykając oczy.
Gwałtownie złapała powietrze, czując, jak jej ciałem wstrząsa potężny dreszcz. Otworzyła oczy.
Wpółleżała z głową opartą na twardej klawiaturze maca. Na policzku miała odciśnięty ślad po klawiszu Enter. Obok komputera stała filiżanka z resztką kawy. Spojrzała na ekran. Kliknięty cztery godziny temu send wywołał zwykły błąd serwera pocztowego, a program zawiesił się, wyświetlając ciąg niezrozumiałych komunikatów.
Wszystko było tylko koszmarem wywołanym totalnym przemęczeniem.
Zza okna, z zalanego słońcem tarasu dobiegało radosne szczekanie jamnika. Z kuchni niósł się zapach francuskich tostów i świeżo zaparzonej kawy. Dotarł do niej spokojny, niski głos Leona:
– Kochanie, zrobiłem lunch! Zostaw już tę politykę i chodź do mnie.
Hanka uśmiechnęła się szeroko, zamknęła klapę laptopa jednym zdecydowanym ruchem i wstała od biurka. Scenariusz na ten dzień zamierzała napisać zupełnie sama.

– K O N I E C –